Sunday, December 16, 2007

Μερικές σκέψεις για το blogging





Αρχικά νομίζω πως είναι ο χρόνος και μια γρήγορη(adsl) γραμμή σύνδεσης.
Ο χρόνος χρειάζεται για να σκεφτείς κάτι που θέλεις να γράψεις και να το ολοκληρώσεις και χρόνο επίσης χρειάζεσαι για να διαβάσεις τα κείμενα των άλλων και να απαντήσεις (αν θες).
Γυρίζοντας πίσω στον περσινό Σεπτέμβρη πριν ξεκινήσω την δική μου δοκιμή, πέρασα ένα ολόκληρο μήνα ουσιαστικής ανυπαρξίας από την ζωή μου, διαβάζοντας ή μάλλον (για να μπορέσω να το περιγράψω καλύτερα) μπαίνοντας σ΄ ένα διαφορετικό σύμπαν σκέψεων ή και φωνών μέσα στο μυαλό μου, μπερδεμένων πολλές φορές με την ψυχολογική μου κατάσταση. Άλλοτε πάλι έχω περάσει απογεύματα παλεύοντας με τα κουμπιά του πληκτρολογίου, κυνηγώντας μια έμπνευση ή άλλες φορές ανόρεχτα και ανέμπνευστα, και κάποιες άλλες, κάνοντας παζλ με τις φωτογραφίες που συναντώ στο διαδίκτυο.


Το γιατί adsl γραμμή, ίσως δεν χρειάζεται να το εξηγήσω αναλυτικά. Νομίζω πως όποιος έχει βρεθεί από το περιβάλλον μιας dsn σ΄ αυτή τη διάσταση, απορεί με τον εαυτό του πως άντεχε τόσο καιρό και σαφώς γιατί, οι σελίδες που επισκεπτόμαστε ή δημιουργούμε ανοίγουν και λειτουργούν καλύτερα στις γρήγορες ταχύτητες.
Μετά, έρχεται το γιατί γράφω σε blog.. .
Αν θα μπορούσα να τα ιεραρχήσω προσωπικά, ως πρώτη ανάγκη (γιατί νομίζω περί αναγκών είναι ο λόγος) είναι η επικοινωνία και πάλι νομίζω πως περιγράφω αυτό που μετέχω και διαβάζω.Και η επικοινωνία με οδηγεί στην μοναξιά


Όλοι σ΄ αυτή τη διαδρομή έχουμε αφήσει τις σκέψεις μας, έχουμε επικοινωνήσει τις δικές μας αλήθειες, κρυφτήκαμε πίσω από φανταστικές περσόνες φανερώνοντας (αντ΄ αυτού ή επί τούτου) τελικά καλύτερα τον εαυτό μας, ηδονοβλεπτικά παρακολουθώντας στιγμιότυπα της ζωής των άλλων και αφήνοντας τις δικιές μας χαραμάδες, μιλώντας τους και κάποιες φορές έχοντας συναντηθεί με κάποιους από αυτούς.
Ίσως θα ακουμπήσω για λίγο περισσότερο στην μοναξιά, προσπαθώντας να αποτυπώσω καλύτερα αυτό που θέλω να περιγράψω: την κατάθλιψη, σαν απόσταγμα προσωπικής διεργασίας και πιστεύω σαν μια κατάσταση που αγγίζει πολύ περισσότερους από τους ανθρώπους εδώ και τους ανθρώπους γύρω μου.
Και αυτό όχι ως επιστέγασμα τόσο προσωπικής μοναξιάς (εξάλλου σε μια από τι πιο όμορφες συζητήσεις εδώ, έγινε ξεκάθαρο πως καμιά φορά αυτό μπορεί να γίνει και ποιο σαφές όντας σε μια σχέση), αλλά ίσως σαν χαμένη επαφή με το ίδιο μας τον εαυτό, ίσως σαν αναμέτρηση.


Παράλληλα είναι και η ανάγκη της αποτύπωσης μικρών καθημερινών στιγμών σε κουτάκια μνήμης και μετά, αυτό το ρίξιμο του μπουκαλιού στη θάλασσα και όπου αυτό καταλήξει...
Ναι, νομίζω πως είναι μια καθαρά αντικαταθλιπτική λειτουργία στο βαθμό που καμιά φορά μου φαίνεται πως το συναντώ, όχι τόσο στα blogs που έχουν μια περίπου σταθερή ψυχοσυναισθηματική ακολουθία, όσο σ΄ αυτά που συνήθως λειτουργούν χιουμοριστικά και η μετάβασή τους σε τόνο δραματικό είναι σαν πτώση σε σκοτεινό κενό.

Μετά, το blogging νομίζω πως είναι άσκηση γραφής και μια προσπάθεια πειθαρχίας της σκέψης . Νομίζω πως σε πολλούς από εμάς κάποια στιγμή πέρασε από το μυαλό μας η ενασχόληση με τη γραφή (η απορία και η γεύση της), το πώς τα κείμενά μας καθρεπτίζονται και πως επιδρούν στους άλλους. Σε σχέση με την πειθαρχία πραγματικά δεν νομίζω πως τα πήγα καλά και ούτε επίσης με το αποτέλεσμα (χαχα). Μέσα στην λειτουργία του blogging συνάντησα πραγματικά γραφές(!) οι οποίες είναι εξαιρετικές και που πολλές φορές με βαζαν σε απορία για την δική μου προσπάθεια. Κι όμως η άσκηση είναι σημαντικό πράγμα. Συναντώντας παλαιότερα κείμενα ξέρω πως θα μπορούσα να τα χειριστώ διαφορετικά και επειδή η διόρθωση είναι σαφώς πιο δύσκολη στον υπολογιστή παρά στο χαρτί, πολλές φορές διόρθωσα και ανεβασμένα μου κείμενα και αντίστοιχα πολλές, τα άφησα να υπάρχουν ως ανορθόγραφες σκέψεις ανορθόγραφων στιγμών.


Κάποια στιγμή επίσης αυτός που γράφει ή και ξεκινά ένα blog το αποκαλύπτει στο περιβάλλον του. Ίσως με δόση περηφάνιας, ίσως προσπαθώντας να γίνει πιο περιγραφικός στο τι σημαίνει να γράφεις ένα blog, άλλοτε θέλοντας να γίνει αποκαλυπτικός κτλ. Οπότε λογικά ακολουθεί η απορία κατά πόσο στη συνέχεια λειτουργούμε λογοκριτικά στο χώρο που ξεκινήσαμε ως πεδίο προσωπικής έκφρασης. Τείνω να πιστεύω πως κάτι τέτοιο λειτουργεί σε ένα πλαίσιο κανονικότητας, με την έννοια πως μας διαβάζουν και οι δικοί μας άνθρωποι και οι άνθρωποι που συναντήσαμε ή μπορεί να συναντήσουμε στη συνέχεια. Με τον τρόπο αυτό πιστεύω ότι τελικά ίσως επικοινωνούμε επιλέγοντας κάποια όρια. Θεωρώ πολύ τολμηρούς ή και γνήσιους(;) τους ανθρώπους που ακόμα κι αν δεν διαβάζονται από δικούς τους ανθρώπους, που μπορεί να συνάντησαν ή να μην έχουν τη διάθεση να συναντήσουν καινούργιους ανθρώπους, λειτουργούν βάσει ίσως πιο ανοικτών κωδίκων.

Νομίζω επίσης πως η blogoσφαιρα είναι σαν ένα άλλο shortbus: καμαρούλες με ομάδες και μικρές οι μεγαλύτερες συντεχνίες, που όλοι συναντιόμαστε στο bar και δεν νομίζω πως παίζει απόλυτη πόρτα εκτός κι αν συμβεί κανένας τσαμπουκάς(!). Θέλω να πω πως το συγκεκριμένο περιβάλλον δεν υπάρχει ως κάτι το διαφορετικό από τις συνήθεις κοινωνικές και προσωπικές διαφοροποιήσεις και αυτό που συναντάται εδώ τελικά αντανακλά τα ίδια διαπροσωπικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά που υπάρχουν και γύρω μας.
Αυτό με οδηγεί στην σκέψη πως όλοι εμείς που συναντιόμαστε καθημερινά στο δρόμο χωρίς να γνωριζόμαστε, μέσα από τα blogs ανοίγουμε σκέψεις και αισθήματα και κανονικά κουβεντιάζουμε, δημιουργούμε φιλίες, τσακωνόμαστε, γελάμε, πηδιόμαστε, ίσως πιο βασικό ερωτευόμαστε και... κανονικά χωρίζουμε και κανονικά συνεχίζουμε…

Σκέφτομαι ακόμα μέσα από την ευρύτητα των θεμάτων που συγκεντρώνει η γραφή μας, το ρόλο που παίζουν πιθανών τα κείμενα αυτά, από τις προσωπικές μας αφηγήσεις και αναλύσεις, παρουσιάζοντας τις ζωές(;) μας και εμπειρίες μέσα από τα δικά μας φίλτρα. Πόσο πολύ όμορφο είναι να ανακαλύπτεις τις σκέψεις σου και τις απορίες σου μέσα από την διήγηση κάποιων άλλων ανθρώπων, άγνωστών σου και ίσως τελικά τόσο κοντινών σου. Και η έκφραση συλλογικότητας, που όταν εμφανιστεί εκπλήσσει με τη δυναμική της, μάλλον φανερώνοντας πως τελικά πάνω κάτω όλοι το ίδιο θέλουμε, να ακουστούμε και να ακούσουμε, να μιλήσουμε, να αγγιχτούμε...







Ονειρικές και παράξενες οι φωτογραφίες του Τσέχου Μichal Macku που χρησιμοποιεί μια ιδιαίτερη δική του τεχνική που ονομάζει gellage.

9 Comments:

At 16/12/07 7:16 PM , Blogger anisixos said...

Πολυ ωραιο κειμενο.Συμφωνω με οσα γραφεις.

 
At 16/12/07 7:29 PM , Blogger So_Far said...

Είναι ίσως το πρώτο κείμενο που διαβάζω και είναι τόσο στέρεα θεμελιωμένο αλλά ταυτόγχρονα και τόσο ανθρώπινο για τον άνθρωπο και το blogging , όχι για τον blogger & το blogging !
Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου διαφωνώντας σε ένα πράγμα μόνο που γράφεις για τα κείμενα που θα μπορούσες να διαχειριστείς διαφορετικά, συνέπεια της εμπειρίας που αποκτάς με τη γραφή. Μου έχει συμβεί και εμένα και το πιθανότερο είναι να μου ξανασυμβεί. Τελικά όμως όταν το βλέπω πιο ψύχραιμα διαπιστώνω ότι αυτή είναι η αποτύπωση της στιγμής , η διάθεση της στιγμής και αυτή είναι η αξία τους, ότι δλδ βρίσκονται εκεί με αυτή τη μορφή και έχουν σημειώσει με το δικό τους τρόπο το "χρόνο", το συναίσθημα και τη σκέψη.
Δεν σου σχολιάζω συχνά αν και σε διαβάζω σταθερά από πέρσι τον Οκτώβρη ή Νοέμβρη και μόλις διαπίστωσα ότι σχολίασα γράφοντας "σεντόνι" ..
Σταματώ εδώ.

 
At 17/12/07 3:41 PM , Anonymous Κ.Κ.Μοίρης said...

συγγνώμη αλλά εσείς (τα) γράφετε πολύ σοβαρά

αδυνατώ να αντεπεξέλθω σε επίπεδο μακροσκοπικής ανάλυσης του βλόγιν'

(πάντως με τη "συλλογικότητα" των βλόγερς εγώ είμαι σκοτωμένος, να εξηγούμεθα)

 
At 17/12/07 4:55 PM , Blogger Thomas Xomeritis said...

Έγραψες: «…νομίζω πως είναι μια καθαρά αντικαταθλιπτική λειτουργία ...»

1.
Έτσι μπράβο! – τελικά, μια από τις σημαντικές του λειτουργίες του bogging είναι ο διάλογος με τον εαυτό μας. Οι προσωπικές ιστορίες και σκέψεις που διαλέγουμε, ο λόγος της επιλογής, οι λεπτομέρειες που πετιούνται αυθάδικα και κυριεύουν την κίνηση των δακτύλων μας στο πληκτρολόγιο. Άλλο νομίζαμε και άλλο βρήκαμε σκάβοντας. Και αυτό βοηθάει πολύ. Εννοώ μόνος μου στο σπίτι, στον ελεύθερο χρόνο μου, η άλλη επιλογή θα ήταν το διάβασμα ή να δω κάποια ταινία ή να κάνω γυμναστική.

Ανέφερες και τη λέξη πειθαρχία.

2.
Πειθαρχία απαραίτητη για να οργανώσεις τη σκέψη, στην αυθαιρεσία της. Η σκέψη που πετάγεται από το ένα θέμα στο άλλο - αλλά από τη στιγμή που μπαίνει στη διαδικασία της επικοινωνίας – πρέπει να αυτοπειθαρχήσει, ώστε να μεταδώσει σε τρίτους αυτό που βιώνει. Η πειθαρχία της πεταλούδας που θέλει το χρόνο της, ώστε να είναι πλήρης η διαδικασία της επικονίασης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η εμφύτευση της (μπορεί και τυχαίας) δικής σου σκέψης στο μυαλό του αναγνώστη, ενδυναμωμένης από πειθαρχημένη γραφή, ώστε να πιάσει ρίζες και να ενωθεί με τις δικές του τις σκέψεις.

Και στην πιο ακραία περίπτωση: Δεν είναι τόσο μηνύματα σε μπουκάλι, αλλά γύρη αυτό που αφήνουμε να παρασυρθεί σε ηλεκτρικό άνεμο...

Μίλησες για Shortbus;

 
At 17/12/07 5:20 PM , Blogger celsius33 said...

Πολύ ωραίο κείμενο tiffoeus σημειολόγε μας, και μια που είπες για shortbus ακούω τα πολλαπλά καμαράκια, τα τραγούδια του soundtrack αρειμανίως τις τελευταίες μέρες, και σκέφτομαι πότε θα ξαναδώ την ταινία σε DVD. Περιγράφει ωραία αυτό το ετερόκλητο πανυγήρι που ονομάζουμε σύγχρονη (σκεπτόμενη ή μη) νεολαία, γραφή, εναλλακτικές επικοινωνίες, κ.ο.κ, να σαι καλά και καλές γιορτές!

 
At 18/12/07 2:31 PM , Blogger tifoeus said...

anisixos, σε ευχαριστώ και αν από κάποιο θα περίμενα να μην συμφωνεί θα ήσουν εσύ!
…κατάθλιψη στην ηλικία σου δεν μπορώ να το δεχτώ μην σκίσω τα διπλώματά μου!
Μεταεφηβική μελαγχολία λέγεται και εκτός από το blogging, συνιστώνται δυο επιπλέον μερίδες λαχανικών και φρούτων ημερησίως και γυμναστική!

So far, είμαστε παλιοί γνώριμοι εμείς, έστω και αν δεν επικοινωνούμε τακτικά.
Η αλήθεια είναι πως προσπάθησα να βάλω κάποιες σκέψεις για το blogging στην σειρά, αφήνοντας σίγουρα και κάποιες απέξω, ίσως και κάποιες που δεν σκέφτηκα καν.
Σίγουρα θα γραφούν (και έχουν γραφεί) και άλλα κείμενα για την λειτουργία της διαδικτυακής γραφής και τις ψυχολογικές προεκτάσεις της. Για μένα ήταν μια προσπάθεια γενίκευσης της προσωπικής μου εμπειρίας μια και νομίζω πως κάποια πράγματα ίσως είναι κοινά σ΄ όλους, όπως σίγουρα κάποια άλλα δεν είναι.
Σ΄ ευχαριστώ για το όμορφα λόγια.

Κ.Κ.Μοίρης, ευχαριστώ για την επίσκεψη και η αλήθεια είναι πως εχθές ένιωσα πως πάνω κάτω για τα ίδια πράγματα μιλάγαμε (ο καθένας από μια διαφορετική αφετηρία), άσχετα αν με είχε πιάσει το σοβαρό μου…

"Δεν μπορώ να γράψω σήμερα..

τα δάχτυλά μου σταματούν λίγα

χιλιοστά πάνω από το πληκτρολόγιο

λυτρωτικά τρομακτικό…

ή το ανάποδο ;"

μου άρεσε πολύ αυτό από το post στις 13.12.2007
με την μουσική του Eno…
(αυτό θέλησα να πω χωρίς πολλές αναλύσεις, για το υπόβαθρο που ίσως μας ενώνει…)
η συλλογικότητα όντως είναι μια παρεξηγήσιμη έννοια με πολλές μορφές όμως, όπως η διαμαρτυρία για τα καμμένα δάση (με μαύρο t shirt ή όχι), το bazaar που μπορεί να συγκέντρωσε και 50 bloggers…Συλλογικότητα για μένα είναι ένας καλός λόγος να μην τσακωνόμαστε για λίγο και να βρούμε τη βάση που μας ενώνει (έστω κι αν την χάσουμε στη συνέχεια, πάντως χαμένη δεν πάει :))


Θωμά, έγραψες(!) πάλι “γύρη αυτό που αφήνουμε να παρασυρθεί σε ηλεκτρικό άνεμο...”
Ίσως πέρα από τη δική του ομορφιά ο χειμώνας να έχει την αξία της αναμονής της άνοιξης, έτσι δεν είναι;
Συνήθως αυτός που γράφει και διαβάζει blogs μετά από κάποιο καιρό δεν είναι ούτε παραγωγικός στις επισκέψεις(αγνώστων συνήθως blogs) ούτε στην δική του γραφή. Παραμένει πιστός συνήθως σ΄ αυτούς που του/τους έχουν/έχει μείνει πιστός επιβεβαιώνοντας την ύπαρξη μιας σχέσης. Πάνω κάτω παρακολουθώ και σχολιάζω στο περίπου τακτικά ίσως 10 και διαβάζω περίπου άλλα τόσα blogs… όποτε θέλω να πω ήταν μια από τις ωραίες εκπλήξεις η συνάντηση μαζί σου.

Cel φιλαράκι μου, μην νομίσει κανείς πως προσπαθούμε να διεκδικήσουμε το ρόλο της σύγχρονης και σκεπτόμενης νεολαίας, γιατί θα μας πάρουν χαμπάρι τα πραγματικά νιάτα και θα τα κάνουν όλα εδώ μέσα λαμπόγυαλο.. αν κανονίσετε καμιά μεταεφηβική εποχική μπαρότσαρκα στείλτε κανένα e-mail στην reception, συνήθως διημερεύω…

Το έχεις προσέξει ότι με γράφεις με δύο ff (σημειολογικά σημαίνει κάτι;) και όχι μην το αλλάξεις :)

 
At 19/12/07 12:27 AM , Blogger celsius33 said...

hm δεν το χα σκεφτεί, είναι πιο λατινικό ταιριάζει με το oeus . Τι προτιμάς Tifeus, ή Tiffoeus ?? Έγινε θα επικοινωνήσουμε συντόμως !

 
At 19/12/07 1:17 PM , Blogger tifoeus said...

χαχα
tiffoeus for you!

 
At 20/12/07 5:56 PM , Blogger So_Far said...

Μπορεί να μην τα λέμε τακτικά αλλά ξέρω ότι συνεννοούμαστε μια χαρά όποτε τα λέμε.
Σου εύχομαι καλά Χριστούγεννα προκαταβολικά μια και αναγκαστικά θα φύγω για δουλειά αυτές τις μέρες και ό,τι επιθυμείς ( είμαι σίγουρη ότι θα είναι κάτι πολύ καλό )
Να είσαι καλά.

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link

<< Home

header's photo by 3amfromkyoto