Tuesday, March 25, 2008

ασκήσεις 2



Ψύχρανε ο καιρός απόψε, και σήκωσε αεράκι.

Καλή ευκαιρία για βόλτα καθώς ο αέρας μοιάζει να παρασέρνει τις μυρωδιές των σκουπιδιών που περνώ από δίπλα. Η συγκομιδή θα αρχίσει σιγά σιγά, αλλά σίγουρα θα περάσει καιρός να καθαριστεί το χάος.

Ζω σε μια περιοχή που εξακολουθούν να υπάρχουν μονοκατοικίες, αυλές και αποθηκευτικοί χώροι. Ποτέ δεν κατάλαβα πως μόνοι μας είμαστε ανίκανοι να προστατέψουμε το περιβάλλον μέσα στο οποίο κατοικούμε, επιτρέποντας αυτές τις εικόνες κυριολεκτικά δίπλα από τα μπαλκόνια και τις πόρτες μας.

Όταν πριν από λίγες μέρες παρουσιάστηκαν δυο ξέμπαρκες σκουπιδοσακούλες έξω από το κάδο του σπιτιού μου, που μέχρι τότε αποτελούσε παράδειγμα ενός ξέχειλου αλλά τουλάχιστον μοναχικού κάδου, σκέφτηκα ποιος επιτέλους ήταν αυτός που δεν μπορούσε να φυλάξει τα σκουπίδια του σε καλά κλεισμένες σακούλες σε κάποιο δικό του χώρο μέχρι να ξεκινήσει η διαδικασία της αποκομιδής.

Πέρα από το γεγονός με τον ανυπόμονο γείτονα, όταν τελικά πέρασε το απορριμματοφόρο, πήραν και αυτές τις σακούλες. Τι θα γίνει όμως με τα βουνά των σκουπιδιών που παντού υπάρχουν τριγύρω; Χέρια αναγκαστικά θα μπουν για να απομακρύνουν τις σαπισμένες μάζες, αφήνοντας ένα ρυπαρό περιβάλλον και εξίσου ρυπαρούς κάδους που από καιρό δεν απολυμένονται. Και είπαμε αυτό θα πάρει καιρό ενώ το χάος εξακολουθεί να υπάρχει έξω από τα σπίτια μας.

Έξω φυσάει αέρας, αναδεύοντας τις σημαίες της εθνικής μας περηφάνιας, άραγε τι χρώμα θα είχε η σημαία της καθημερινής μας περηφάνιας;

Αλλά ας αφήσουμε αυτές τις φιλοσοφικές ρητορίες και ας παραγγείλουμε μια πίτσα ακόμα κι ας ανοίξουμε ένα κουτάκι coca cola επιπλέον.

Τα βουνά των σκουπιδιών είναι το επίτευγμα του δικού μας πολιτισμού, του πολιτισμού των σκουπιδιών και αυτός ο αρκούδος τι θέλει και με κοιτά;

Αυτή η σκορδαλιά μου κάθισε βαριά…


4 Comments:

At 25/3/08 11:59 PM , Blogger Thomas Xomeritis said...

«Θυμάμαι και κοτόπουλα, θυμάμαι και επιπλώσεις, χρυσά μαχαιροπήρουνα και κτίρια σε εκπτώσεις να αιωρούνται μόνο μέσα στο μυαλό της.

Σε θυμάμαι ξανά αδελφέ Αντονιόνι σήμερα ενώ πληροφορούμαι πως τα σκουπίδια...

Πες μου, πες μου Αντονιόνι το πεπρωμένο εκείνων των παιδιών που γεννήθηκαν και θα γεννιούνται κάτω από τον αστερισμό των σκουπιδιών»

Λένα Πλάτωνος – Σκουπίδια πέραν της ατμοσφαίρας.

Μας λείπει το βλέμμα του Μικελάντζελο – το λεω για μια ακόμα φορά.

 
At 26/3/08 1:15 AM , Blogger celsius33 said...

ωραίος και ο προλαλήσας, ναι είναι η σημειολογία των σκουπιδιών κομμάτι του πολιτισμού μας, δε θα πρεπε βέβαια, αλλά όταν ακόμα σ αυτή τη χώρα υπάρχουν άνθρωποι που τα αποφάγια τους τα πετάνε στους μπλε κάδους της ανακύκλωσης ας πούμε και έτσι καταστρέφεται όλο το ανακυκλώσιμο περιεχόμενο τι να πεις? Όπως έγραφα και παλιότερα για την πόλη μου, και η ανακύκλωση είναι άγνωστη λέξη.

 
At 26/3/08 4:32 PM , Blogger revqueer said...

Έχεις απόλυτο δίκιο. Χαίρομαι που το θέμα τέλειωσε και ανασάναμε λίγο, αλλά ήταν και μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να έρθουμε αντιμέτωποι με τη σπατάλη μας.

 
At 26/3/08 10:32 PM , Blogger tifoeus said...

ευχαριστώ και τους τρεις, η κουβέντα αυτή δεν τελειώνει
είναι η πραγματικότητα που θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με ρεαλισμό και μάλιστα άμεσα και με ενεργή δικιά μας συμμετοχή!
cel, με πονάει όταν τα φαινόμενα αυτά συμβαίνουν στην επαρχία που ακόμα η φύση μοιάζει να είναι παρθένα, αλλά κάνεις δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για την άλλη όψη που η ανάπτυξη επιφέρει.
η εποχή της αθωότητας έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί!
όσο για τα καθ΄ημάς γιατί έχω την εντύπωση ότι τα της ανακύκλωσης φτάνουν μόλις μέχρι τους μπλε κάδους…τη συνέχεια και τη κατάληξή τους δεν την έμαθα ποτέ…
οι επόμενες ασκήσεις εικονιζουν τη κατάληξη τρεις μέρες μετά…

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link

<< Home

header's photo by 3amfromkyoto